Φιλοζωική Πέμπτη- Βασικές συμβουλές φροντίδας αλόγων(πηγή:www.adespoto.gr)

Ένα αξιοθαύμαστο, περήφανο, επιβλητικό και πανέμορφο ζώο.
Μόνο οι καλύτερες λέξεις μπορούν να περιγράψουν αυτό το ονειρεμένο ζώο. Το άλογο.

Όμως για να μπορείς να το βλέπεις καμαρώνοντας το, πρέπει να εξοπλιστείς με υπομονή και κυρίως αγάπη για να μπορέσεις να του προσφέρεις όλα όσα χρειάζεται! Πάνω απ' όλα όμως πρέπει να ξέρεις ότι το άλογο μπορεί να σου μιλήσει, το θέμα είναι εσύ αν θα μάθεις να το καταλαβαίνεις. Τα άλογα είναι σαν τα μικρά παιδιά, χρειάζονται καθημερινή φροντίδα, περιποίηση και όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε να αφιερώνουμε.



Σημαντικές συμβουλές για την φροντίδα του αλόγου!

•  Το πιο βασικό που πρέπει να παρέχουμε σε ένα άλογο πάντα, είναι το νερό! Πρέπει να έχει πάντοτε καθαρό νερό. Επίσης η ιδανική θερμοκρασία που πρέπει να έχει το νερό είναι 10c. Στην περίπτωση που το νερό είναι πολύ κρύο μπορεί να προκαλέσει στο άλογο κολικούς.
•  
• Όσον αφορά τη διατροφή του ζώου μας τα πράγματα δυσκολεύουν λίγο.
•  
• Ο λόγος είναι επειδή πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί ειδικά με την ποσότητα. Το πεπτικό σύστημα του αλόγου είναι πολύ απλό και διαθέτει μόνο ένα στομάχι το οποίο είναι πολύ μικρό
• .
• Συνεπώς τα άλογα πρέπει να τρώνε μικρές ποσότητες αλλά τακτικά γεύματα. Δεν πρέπει να παραμένει περισσότερο από 8 ώρες νηστικό.
•  
• Αν δεν προσέξουμε την ποσότητα τότε βάζουμε σε μεγάλο κίνδυνο το ζώο μας. Κάποια άλλα προβλήματα που είναι πιθανά να προκληθούν με το υπερβολικό βάρος είναι:

1.    αυξημένη πίεση στην καρδιά και τους πνεύμονες
2.    μεγάλο κίνδυνο εμφάνισης  ενδονυχίτιδος
3.    κίνδυνο εμφάνισης ορθοπεδικών προβλημάτων(σε αρθρώσεις και οστά) σε νεαρά, αναπτυσσόμενα άλογα.
4.    μεγαλύτερη πίεση στις αρθρώσεις και τα πόδια.
5.    χειροτέρευση των συμπτωμάτων της αρθρίτιδας.
6.    λιγότερο εύκολο για το άλογο να ανταπεξέλθει σε ψηλές θερμοκρασίες και να αποβάλλει την θερμότητα μετά από άσκηση.
7.    συσσώρευση λίπους γύρω από τα κύρια όργανα δυσκολεύοντας την λειτουργία τους.
8.    ελάττωση της αναπαραγωγικής ικανότητος.
9.    περισσότερο νωθρό και κουράζεται εύκολα

(Η ΠΟΣΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΤΡΟΦΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΤΑ ΚΑΝONA ΤΟ 2,5% ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΣ)

• Στη διατροφή θα πρέπει επίσης να προσέξουμε και την ποιότητα της τροφής. Ο σανός είναι ένα σημαντικό κομμάτι της διατροφής τους. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μουλιάσουμε το σανό στο νερό για περίπου 12 ώρες για άλογα τα οποία έχουν αναπνευστικά προβλήματα ή αλλεργίες.  Κάποιο άλλο είδος τροφής είναι τα πίτουρα. Τα πίτουρα είναι πλούσια σε πρωτεΐνες και ευκολόπεπτα από το πεπτικό σύστημα του αλόγου. Η ποσότητα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 1/3 και πρέπει να τα υγράνετε πριν του τα δώσετε.  Οι ξηροί καρποί είναι επίσης ένα βασικό κομμάτι της διατροφής, επιλέγοντας όμως την σωστή.

(ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΕΙΤΕ ΕΝΑΝ ΕΙΔΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΛΟΓΟΥ ΣΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΕ ΑΛΟΓΟ ΕΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΒΑΡΟΣ)

Οι κανόνες διατροφής:

1.Ταΐζετε λίγο και συχνά , όπως το απαιτεί η φύση του αλόγου, καθώς έχει μικρό στομάχι. Τουλάχιστον 2-3 φορές την ημέρα, ποτέ 1 φορά.

2.Ταΐζετε την σωστή και ακριβή ποσότητα τροφής που αναλογεί στο κάθε άλογο σύμφωνα με τις ανάγκες του.

3.Χρησιμοποιείτε μόνο καλής ποιότητας τροφή.

4.Πάντα σωστό τύπο τροφής για το άλογο μας, για κάθε κατηγορία τροφής υπάρχουν πολλές ποικιλίες και διάφορες ποιότητες. Αναζητήστε αυτή που ταιριάζει στο άλογο μας σύμφωνα με τις ανάγκες του και ιδιαιτερότητες του.(Σανό ,δημητριακά, έτοιμα μείγματα ,συμπληρώματα κ.λ.π)

5.Προσέξετε τις τροφές που χρειάζονται επεξεργασία.

6.Να υπάρχει πάντα διαθέσιμο καθαρό και φρέσκο νερό.     

• Ο στάβλος πρέπει να έχει τις κατάλληλες διαστάσεις ώστε να αερίζεται, να υπάρχει αρκετό φως και να μην προκαλεί δυσκολία στην μετακίνηση του αλόγου σας. Η κατάλληλη θερμοκρασία είναι 10-15c. Επίσης πρέπει πάντα να είναι καθαρός. (ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ, ΟΠΩΣ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΝΙΩΘΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΖΩΑ)
• Τώρα φτάσαμε σε ένα θέμα πολύ σημαντικό, που δυστυχώς αν δεν το προσέξουμε αποτελεί μεγάλη απειλή για το ζώο μας, οι οπλές. Η λίπανση είναι κάτι πολύ βασικό γιατί τα νύχια των αλόγων χρειάζονται υγρασία και η λίπανση είναι αυτό που τα διατηρεί ενυδατωμένα.  Η μόλυνση των οπλών μπορεί να προκαλέσει πολλές αν όχι και τις περισσότερες ασθένειες στο άλογο μας. Γι' αυτό πρέπει πάντα να το φροντίζουμε.

© Adespoto.gr
της Άντριας Λ.,
φοιτήτριας της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής, με ειδίκευση στην φροντίδα αλόγων -
μέλους της ομάδας του adespoto.gr

7/7/2016

Πολλές καλημέρες και να μην ξεχνάμε ότι ο,τι συμβαίνει είναι μόνο για καλό!

Το απόφθεγμα της μέρας- Ζωές..

"Οι ζωές μας ξεκινάνε να τελειώνουν τη μέρα που σιωπάμε για σημαντικά πράγματα"

Το φαγητό της ημέρας-Τυρόπιτα κουρού(πηγή:http://akispetretzikis.com)

Συστατικά

Για τη ζύμη

• 130 γρ. βούτυρο
• 50 γρ. ζάχαρη
• ½ κ.γ. αλάτι
• 2 αυγά (το ένα χωρισμένο σε ασπράδι και κρόκο)
• 210 γρ. αλεύρι γ.ο.χ.
• 70 γρ. σιμιγδάλι
• 2 κ.γ. μπέικιν πάουντερ

Για τη γέμιση

• 400 γρ. τυριών (γραβιέρα, φέτα, παρμεζάνα ή ό,τι έχετε στο ψυγείο σας), κρατήστε λίγο για πασπάλισμα
• 100 γρ. τυρί κρέμα
• 1 πιπεριά κόκκινη, καυτερή, ψιλοκομμένη
• 3 κ.σ. φρέσκα μυρωδικά (θυμάρι, δενδρολίβανο, ρίγανη), ψιλοκομμένα
• πιπέρι
• αλάτι

Μέθοδος Εκτέλεσης

Για τη ζύμη

• Βάζουμε στον κάδο του μίξερ το βούτυρο και τη ζάχαρη και με το σύρμα χτυπάμε να αφρατέψουν καλά.
• Ρίχνουμε μέσα και το αλάτι και προσθέτουμε σιγά – σιγά το ένα αυγό, ελαφριά χτυπημένο.
• Το δεύτερο αυγό το χωρίζουμε σε κρόκο και ασπράδι. Ρίχνουμε τον κρόκο στο μείγμα που βρίσκεται στο μίξερ. Το ασπράδι θα το χρησιμοποιήσουμε για άλειμμα της ζύμης στο τέλος.
• Βγάζουμε τον κάδο από το μίξερ και προσθέτουμε μέσα το αλεύρι, το σιμιγδάλι , το μπέικιν και ανακατεύουμε στην αρχή με μία κουτάλα και μετά λίγο με τα χέρια, δημιουργώντας ένα όμορφο ζυμάρι.
• Τυλίγουμε τη ζύμη μας με μία μεμβράνη και τη βάζουμε στο ψυγείο τουλάχιστον για μία ώρα να παγώσει.
• Όταν το ζυμάρι μας είναι έτοιμο, ξεκινάμε τη γέμισή μας.
• Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 190 βαθμούς, στον αέρα.

Για τη γέμιση

• Τρίβουμε τα τυριά στον χοντρό τρίφτη, εκτός από τη φέτα που την σπάμε με τα χέρια.
• Ρίχνουμε σε ένα μπολ τα τυριά, το τυρί κρέμα, την πιπεριά, τα μυρωδικά και το πιπέρι και ανακατεύουμε. Αν τα τυριά μας δεν είναι αρκετά αλμυρά,  προσθέτουμε λίγο αλάτι.
• Αφήνουμε το μπολ στην άκρη για να ετοιμάσουμε τη ζύμη μας.
• Χωρίζουμε τη ζύμη στα δύο.
• Βουτυρώνουμε μία στρογγυλή αποσπώμενη φόρμα  20 εκ.
• Παίρνουμε το πρώτο κομμάτι από το ζυμάρι και με τη βοήθεια ενός πλάστη και λίγο αλεύρι,  το ανοίγουμε και το απλώνουμε στον πάτο της φόρμα μας, αφήνοντας λίγο ζυμάρι να προεξέχει από τα τοιχώματα.
• Ρίχνουμε μέσα τη γέμιση και γυρίζουμε τη ζύμη που προεξέχει προς τα μέσα.
• Ανοίγουμε λίγο περισσότερο το δεύτερο ζυμάρι μας γιατί θέλουμε να δημιουργήσουμε πτυχώσεις στην επιφάνεια της πίτας.
• Απλώνουμε το φύλλο πάνω από τη γέμιση και προσπαθούμε να κάνει πτυχώσεις.
• Αλείφουμε το φύλλο με το ασπράδι των αυγών και πασπαλίζουμε με λίγο τυρί.
• Ψήνουμε για 35-40 λεπτά μέχρι να πάρει ένα ωραία χρυσαφένιο χρώμα.

Το τραγούδι της ημέρας- ΗΒΗ ΑΔΑΜΟΥ - "Tίποτα Δε Μας Σταματά" (

Το κείμενο της Τετάρτης- Μη φοβάστε τη βαρεμάρα(πηγή:http://www.vita.gr)

Για πολλούς ανθρώπους είναι το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί: να βαριούνται. Γεμίζουμε τις μέρες μας και αυτές των παιδιών μας με δραστηριότητες για να αποφύγουμε τη βαρεμάρα. Oργανώνουμε Σαββατοκύριακα, γιορτές, ταξίδια και διακοπές με τέτοιον τρόπο που να μη νιώσουμε ούτε στιγμή ότι βαριόμαστε. Τι είναι τελικά η βαρεμάρα και γιατί μας φοβίζει τόσο πολύ;

Η βιομηχανία της «μη βαρεμάρας»
Σε ένα γερμανικό ψυχοθεραπευτικό λεξικό διαβάζουμε: «Βαρεμάρα: Δυσάρεστο συναίσθημα που προέρχεται από την ανάγκη για περισσότερη δραστηριότητα ή από την έλλειψη ερεθισμάτων ή είναι συνέπεια της ανικανότητας κάποιου να κινητοποιηθεί». Μια συναισθηματική κατάσταση σίγουρα όχι καινούργια, η οποία όμως, όπως φαίνεται, έχει αναχθεί σε πρόβλημα, εφόσον τη βρίσκουμε μέσα σε ψυχοθεραπευτικό λεξικό. Το βέβαιο είναι πως μια ολόκληρη βιομηχανία είναι στημένη στην υπηρεσία της «μη βαρεμάρας». Κανένα οργανωμένο ταξίδι χωρίς φουλ πρόγραμμα, κανένα ξενοδοχείο για οικογενειακές διακοπές που σέβεται τον εαυτό του χωρίς μια γκάμα προσφορών για δραστηριότητες, σπορ, ψυχαγωγία, ακόμη και εκπαιδευτικά προγράμματα. Προκειμένου να μη βαρεθούν, πολλοί άνθρωποι προτιμούν στις διακοπές τους ακόμη και να καθίσουν «στα θρανία», να μάθουν κάτι, να μην πάει «χαμένος» ο χρόνος τους. Κανένα νοικοκυριό, κανένα δωμάτιο ξενοδοχείου, κανένα σαλόνι πλοίου και διάδρομος αεροπλάνου και πλέον όλο και λιγότερες αίθουσες αναμονής, π.χ. σε νοσοκομεία, χωρίς τηλεόραση. Και όπου δεν μπορεί να τοποθετηθεί τηλεόραση, σε ασανσέρ, κοινόχρηστες τουαλέτες και μαγαζιά, ηχεί μια διαρκής μουσική για την ψυχαγωγία των πελατών. Ακόμη κι αν κάποιος ήθελε εκουσίως να βαρεθεί, δεν θα τα κατάφερνε. Το σκεπτικό πίσω από αυτό τον καταιγισμό ψυχαγωγικών μέσων είναι να υπάρχει διαρκώς κάτι να απασχολεί «ευχάριστα» το μυαλό μας. Να μη μένουμε ούτε στιγμή χωρίς εξωτερικά ερεθίσματα, ούτως ώστε να μην προλαβαίνουν να δημιουργηθούν δυσάρεστες σκέψεις, να μην υπάρχουν στιγμές «κενές», να μη νιώσουμε πλήξη, ανία, βαρεμάρα. Ποια είναι τελικά αυτή η κατάσταση που ονομάζουμε βαρεμάρα και πώς τη βιώνουμε;

«Μαμά, βαριέμαι»
Ας πάρουμε καταρχήν ως παράδειγμα τα μικρά παιδιά. Πολλοί γονείς, έντρομοι στην ιδέα ότι μπορεί τα παιδιά τους να βαρεθούν, φροντίζουν διαρκώς να γεμίζουν κάθε στιγμή του ελεύθερου χρόνου τους, να τα κρατούν απασχολημένα ακόμη και στις διακοπές. Όταν εξαντλείται η δική τους ευρηματικότητα, αλλά και το ενδιαφέρον των παιδιών, αναλαμβάνουν οι οθόνες: της τηλεόρασης, του υπολογιστή, του playstation, του gameboy. Μέσα στο αυτοκίνητο, στα ταξίδια, όταν χρειάζεται να περιμένουν, αυτές τις υποτιθέμενες «άδειες» ώρες, οι γονείς θεωρούν αυτονόητο ότι οφείλουν να τις γεμίσουν με κάτι. Προκειμένου να έχουν ένα παιδί που γκρινιάζει «βαριέμαι», προτιμούν να του βρίσκουν και να του παρέχουν πράγματα που να το κρατούν απασχολημένο και με κάποιον τρόπο ευχαριστημένο. Είναι όμως η βαρεμάρα των παιδιών η ίδια με αυτήν των μεγάλων και είναι δικαιολογημένος ο ζήλος μας να τα απαλλάξουμε από αυτήν;

Βαρεμάρα, η αφετηρία της έμπνευσης
Μερικές πρακτικές συμβουλές για να κερδίσουμε ουσιαστικά από το χρόνο μας: Γίνετε πότε-πότε αργοί! Το γρήγορα δεν είναι πάντα καλύτερα από το αργά. Καμιά φορά προχωράμε καλύτερα χωρίς να κάνουμε τίποτα, γιατί πολλά πράγματα, αν τα αφήσουμε, «διεκπεραιώνονται» από μόνα τους. Σε πείσμα λοιπόν του προσκοπικού πνεύματος του Kipling, αναβάλλετε καμιά φορά για αύριο και μεθαύριο αυτό που θα μπορούσατε να κάνετε σήμερα.
Περιμένετε! Η αναμονή δεν είναι μόνο χαμένος χρόνος. Μόνο όποιος μπορεί να περιμένει μπορεί και να προσμένει. Και μην ανοίγετε το κινητό σας την ώρα που περιμένετε. Χαζέψτε γύρω σας τους ανθρώπους, τον ουρανό, αφουγκραστείτε, αναπολήστε ωραίες στιγμές.
Κάντε διαλείμματα! Τα διαλείμματα είναι απαραίτητα για να καταλάβουμε ότι κάτι τελείωσε και κάτι καινούργιο αρχίζει. Μόνο έτσι προσανατολιζόμαστε και αποκτούμε δομή στη ζωή μας.
Μη διώχνετε τη βαρεμάρα! Η βαρεμάρα είναι το πρώτο βήμα της έμπνευσης. Μην ανοίγετε αμέσως την τηλεόραση ή τον υπολογιστή μόλις βαρεθείτε. Αντέξτε τις φάσεις της βαρεμάρας σας, γιατί μπορεί να είναι ισχυρό αντίδοτο στο άγχος.

Διασκέδασέ με, επιτέλους!
Όταν ένα παιδί λέει «βαριέμαι», προσβλέπει σε αυτό που θα κάνουν οι άλλοι για να το διασκεδάσουν. Η περιέργεια, η φαντασία και η δημιουργικότητα των παιδιών είναι αστείρευτες (ακόμη και των παιδιών που έχουν μεγαλώσει μέσα σε μικρά διαμερίσματα και μπροστά σε οθόνες) και μπορούν να ενεργοποιηθούν ανά πάσα στιγμή και σε κάθε περιβάλλον (και το πιο «φτωχό») όταν υπάρξει έλλειψη από εξωτερικά ερεθίσματα. Κανένα παιδί δεν θα έμενε αδρανές και σε κατάσταση βαρεμάρας για πολύ αν δεν περίμενε από κάποιον άλλο να κάνει κάτι γι’ αυτό. Έχοντας όμως φροντίσει από πολύ μικρή ηλικία (πολλοί γονείς «φυτεύουν» νήπια ενός και δύο ετών μπροστά σε μια οθόνη, προκειμένου να τα κρατούν απασχολημένα) να τους παρέχουμε πάντα αντίδοτο στη «βαρεμάρα» τους, καλλιεργούμε στα παιδιά μια εντελώς παθητική κι εξαρτημένη στάση «περιμένω από σένα να φροντίσεις για να περάσω καλά», μια στάση που πολλές φορές τα ακολουθεί σε όλη τους τη ζωή και συχνά τα οδηγεί στο να μην μπορούν να βρουν πραγματικό ενδιαφέρον σε τίποτα. Φυσικά, ως γονιός στη σημερινή εποχή και στις συνθήκες που μεγαλώνουν τα παιδιά, μόνα, κλεισμένα στο σπίτι, είναι δύσκολο να τα βγάλεις πέρα χωρίς κάποια «βοηθήματα» και οι διάφορες οθόνες υποκαθιστούν, όταν δεν γίνεται αλλιώς, το ανύπαρκτο παιχνίδι με άλλα παιδιά. Δεν μπορούμε όμως σε καμία περίπτωση να μεγαλώσουμε υγιή παιδιά αν δεν υποστούμε και τις στιγμές της βαρεμάρας τους, αυτές που θέλουν να είναι κοντά μας και να μας ζαλίζουν γκρινιάζοντας, αυτές που μας κάνουν το σπίτι άνω-κάτω γιατί η φαντασία τους οργιάζει.

«Να κάνεις ή να είσαι»
Για εμάς τους ενηλίκους πάλι, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Η ουσιαστικότερη ίσως διαφορά μας με τα παιδιά είναι το ότι η περιέργεια, η φαντασία και η δημιουργικότητά μας μπορεί να είναι πολύ πιο δύσκολο να αφυπνιστούν και να ενεργοποιηθούν, αν έχουν αδρανήσει για πολύ καιρό, και επιπλέον το ότι το ζωτικό μας ένστικτο είναι πολύ πιο αδύναμο από των παιδιών, κάτι που σημαίνει ότι μας λείπει και το κίνητρο για να αντιμετωπίσουμε την πλήξη και τη βαρεμάρα χωρίς «εξωτερική» βοήθεια. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που τη φοβόμαστε τόσο. Τι είναι όμως ακριβώς αυτό που φοβόμαστε και προσπαθούμε να ξορκίσουμε πάση θυσία; Αν το σκεφτεί κανείς λίγο, η βαρεμάρα δεν είναι μία αλλά υπάρχουν πολλές καταστάσεις που ονομάζουμε έτσι χωρίς να είναι όλες ίδιες. Βαριόμαστε, για παράδειγμα, αν τύχει να ξεμείνουμε μόνοι, χωρίς παρέα, να είναι Σαββατοκύριακο δηλαδή, να έχουμε ελεύθερο χρόνο και να μην έχουμε τι να κάνουμε. Συνήθως, αυτή η βαρεμάρα καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το φόβο «χάνω κάτι», «οι άλλοι κάνουν κάτι ωραίο και σημαντικό κι εγώ δεν είμαι μέσα», ένα στοιχείο που συγγενεύει στενά με την καταναλωτική μανία και προέρχεται από τη διάθεση να «έχουμε όσο πιο πολλά γίνεται, αλλά σίγουρα όχι λιγότερα από τους άλλους». Η αγωνία αυτή μπορεί να είναι τόσο έντονη που να μη μας αφήνει να ηρεμήσουμε. Φαίνεται άλλωστε πως στην εποχή μας το «να έχεις ή να είσαι» του Erich Fromm τείνει να αντικατασταθεί από το «να κάνεις ή να είσαι».




Κορεσμός, κατάθλιψη, μονοτονία
Συμβαίνει φυσικά να βαριόμαστε και ανάμεσα σε πλήθος ερεθισμάτων, ανθρώπων, δραστηριοτήτων. Άλλοτε γιατί πράγματι πέσαμε σε μια κατάσταση ιδιαίτερα ανιαρή, άλλοτε όμως γιατί εμείς δεν μπορούμε να βρούμε κανένα ενδιαφέρον σε τίποτα. Αυτού του είδους η βαρεμάρα μπορεί να είναι είτε σημάδι κορεσμού -επειδή δεν σταματάμε να κάνουμε πράγματα, σε σημείο που τίποτε πια να μην παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον- είτε βέβαια σημάδι κατάθλιψης, όπου όλα μοιάζουν να είναι χωρίς νόημα, χωρίς ευχαρίστηση, αδιάφορα. Δεν είναι σπάνιο, βέβαια, αυτά τα δύο (ο κορεσμός και η κατάθλιψη) να συνυπάρχουν, οπότε η πλήξη είναι προδιαγεγραμμένη. Βαρεμάρα μπορεί να νιώθουμε και με τη ζωή μας στο σύνολό της. Όταν αισθανόμαστε ότι στη ζωή μας κυριαρχεί η επανάληψη και η μονοτονία και ότι με τον τρόπο ζωής που κάνουμε δεν αλλάζει τίποτε, δεν συμβαίνει τίποτα καινούργιο, τότε φαίνονται όλα ανιαρά γιατί είναι προβλέψιμα. Είναι η στιγμή που η ποθητή ασφάλεια και σιγουριά που χτίσαμε προσπαθώντας, δουλεύοντας, επενδύοντας σε ανθρώπους και σε πράγματα μετατρέπεται για μας σε αδιέξοδο.

Βαρεθείτε εις βάθος!
Όπου και όπως και να γίνεται αισθητή η βαρεμάρα, μας φοβίζει γιατί πάντα εγκυμονεί δυσάρεστα συναισθήματα. Άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο, όταν βαριόμαστε μας χτυπούν την πόρτα συναισθήματα όπως η μοναξιά, η θλίψη, η απόγνωση, η απογοήτευση, η έλλειψη νοήματος, ο φόβος για το τι θα επακολουθήσει. Η βαρεμάρα ισοδυναμεί λίγο με γύμνια. Κάτω από το μανδύα του δραστήριου, δυναμικού ανθρώπου, που κάνει πολλά και «εκμεταλλεύεται παραγωγικά και δημιουργικά» το χρόνο του, κρύβονται συνήθως και πλευρές μας πιο ευάλωτες που είναι εκτεθειμένες σε όλα αυτά τα συναισθήματα, κι αυτό δεν είναι εύκολο να το αντέξουμε. Το πρόβλημα είναι ότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, τα συναισθήματα -στιγμιαία ή μόνιμα- υπάρχουν και βρίσκουν τρόπους να γίνουν αισθητά, όσο κι αν προσπαθούμε να τρέχουμε -κυριολεκτικά- μακριά τους. Γι’ αυτό και ο Heidegger, ο μεγάλος γερμανός υπαρξιστής φιλόσοφος συστήνει να μην αφήσουμε σε καμία περίπτωση τη βαρεμάρα μας να ναρκωθεί, αλλά να βαριόμαστε «εις βάθος», έτσι ώστε να καταφέρουμε να φιλοσοφήσουμε!

Vita brevis
Όταν βαριόμαστε, έχουμε την αίσθηση ότι ο χρόνος κυλάει αργά ή ότι μένει ακίνητος: «Ήταν μια τόσο βαρετή γιορτή, δεν έλεγε να περάσει η ώρα», «Έκατσα σπίτι, έπληττα, κοιτούσα συνεχώς το ρολόι και νόμιζα ότι είχαν κολλήσει οι δείκτες!». Ταυτόχρονα συμβαίνει όμως και κάτι άλλο: Έχουμε την αίσθηση ότι ο χρόνος φεύγει, κυλάει ανάμεσα από τα δάχτυλά μας σαν άμμος και χάνεται, χωρίς να τον «εκμεταλλευτούμε» κατάλληλα. Η βαρεμάρα, ως όχληση της εποχής μας, έχει να κάνει με την αντίληψη που έχουμε για το χρόνο: ότι ο χρόνος είναι λίγος και περνάει και η ζωή μας μικρή. Από αυτήν προκύπτει το αλλοπρόσαλλο φαινόμενο, από τη μια να παραπονιόμαστε συνεχώς ότι δεν έχουμε χρόνο, ότι «τρέχουμε», ότι δεν έχουμε καιρό για τον εαυτό μας, κι από την άλλη, φοβούμενοι μήπως σπαταλήσουμε το χρόνο μας άσκοπα και μήπως βαρεθούμε, να γεμίζουμε κάθε ελεύθερο λεπτό με πράγματα για να κάνουμε. 

 

 

6/7/2016

Καλημέρα φίλοι μου γεμάτη χαμόγελα και αγάπη!!